Badania słuchu w Londynie  

          

Czy wiesz, że niedosłuch u dziecka może powodować trudności w rozwoju jego mowy?

To, że dziecko ma niedosłuch nie oznacza, że nie słyszy nic. Może mieć trudności z usłyszeniem dźwięków tylko na określonych częstotliwościach, a inne słyszeć dobrze. Będzie wówczas reagować na różne dźwięki w domu i rodzicowi trudno będzie zauważyć, że dziecko ma problem ze słuchem. Ponieważ nie usłyszy precyzyjnie wszystkich dźwięków, wszystkich głosek, które wypowiada rodzic w strumieniu mowy, nie będzie mogło efektywnie uczyć się mówić.

Niedosłuch dziecka może być przejściowy. Może występować, gdy dziecko ma wysiękowe zapalenie ucha (ang. glue ear), które nie wiąże się z żadnym bólem, gorączką czy innymi symptomami łatwymi do zauważenia. Płyn zbierający się w uchu środkowym, w przestrzeni, gdzie powinno być powietrze, utrudnia słyszenie, daje efekt jakby „słyszenia pod wodą”. To bardzo utrudnia rozwój mowy. Wysiękowe zapalenie ucha występuje często u dzieci z powiększonymi migdałkami (szczególnie migdałem gardłowym).

Osoba dorosła z łatwością zauważy, że gorzej słyszy. W przypadku dziecka, szczególnie jeśli jest ono małe, nie zawsze będzie umiało rozpoznać i zakomunikować nam, że słyszy słabiej.
Gdy do naszego gabinetu trafiają mali pacjenci, którzy jeszcze nie mówią lub mówią zbyt mało, kierujemy ich na badanie słuchu.

Można je wykonać u audiologa – wówczas rodzic dziecka otrzymuje od nas list do GP z uzasadnieniem wykonania takiego badania. GP kieruje dziecko, ale czas oczekiwania bywa niestety dość długi.

Dla tych rodziców, którzy nie chcą czekać, można wykorzystać badanie słuchu prywatnie, w Londynie. Wykonuje je jedna ze współpracujących z nami specjalistek, Alicja na profesjonalnym sprzęcie. Ponieważ badanie to wymaga współpracy pacjenta, proponujemy je dzieciom od 4 roku życia. Młodsi pacjenci zostają zreferowani do NHS.

Badanie słuchu, które wykonuje to Audiometria Tonalna. Wynik daje specjaliście jasny obraz słyszenia w uchu prawym oraz lewym. Jeśli badanie nie wyjdzie prawidłowo, wówczas będzie konieczność dalszej diagnostyki, już u audiologa.

Jeśli masz dodatkowe pytania lub chcesz wykonać badanie słuchu dla siebie lub swojego dziecka, skontaktuj się z nami tutaj.

Badanie słuchu dla dzieci Londyn
Badanie słuchu dla dorosłych Londyn

Jeśli juz wiesz, że twoje dziecko dobrze słyszy, ale ma trudności z uwagą słuchową, skorzystaj z naszej propozycji zabaw w domu.

Zabawy słuchowe    

           Ćwiczenia słuchowe sa bardzo ważnym elementem terapii logopedycznej. W opóźnionym rozwoju mowy koncentracja słuchowa jest często zaburzona lub osłabiona. Pracę nad umiejętnością słuchania często należy zacząć od najprostszych ćwiczeń. 

           Poniższe propozycje nie są moimi pomysłami, ale zostały zebrane z kilku pozycji książkowych. Za najcenniejszą z nich uważam "Early Listening Skills" by Diana Williams. 

Muzyczne posągi

Co nam będzie potrzebne: instrument (np. bębenek, tamburyn)

Przebieg ćwiczenia: Wyjaśniamy dziecku, że gdy bębenek gra, możemy się ruszać – np, skakać tańczyć, klaskać w dłonie. Ćwiczymy to przez chwilę razem z dzieckiem przy grającym bębenku.

Gdy bębenek się zatrzyma, zastygamy w bezruchu.

Poczatkowo rodzic wykonuje ćwiczenie razem z dzieckiem, grając na bębenku i zatrzymując się, gdy bębenek cichnie. Potem, rodzic tylko gra, nie wykonując ruchu – zadaniem dziecka jest wykonywanie ruchu i zastyganie w bezruchu w odpowiedniej chwili.

Gdy dziecko reaguje już odpowiednio na dźwięk bębenka, rodzic chowa się za przesłoną (lub wychodzi z pokoju, ale na odległość, aby istrument był słyszalny). Teraz dziecko nie widzi już grającego rodzica, więc musi polegać tylko na swoim słuchu.

*Ćwiczenie to jest treningiem uwagi słuchowej. Ta umiejętność jest ważna dla uważnego słuchania, a więc dla prawidłowego rozwoju mowy. 

Zabawa ruchowa

Co nam będzie potrzebne: dwa instrumenty (np. bębenek, tamburyn)

Przebieg ćwiczenia: Wyjaśniamy dziecku, że gdy zagramy na bębenku, będziemy tupać nóżkami, a gdy zagramy na tamburynie – klaskać w dłonie. Ćwiczymy to przez chwilę razem z dzieckiem.

Zadaniem dziecka jest tupać nóżkami na dźwięk bębenka oraz klaskać w dłonie na dźwięk tamburyna bez pomocy rodzica. Rodzic pomaga tylko wtedy, gdy dziecko nie potrafi samo wykonać ćwiczenia.

Gdy dziecko zapamięta już dźwięki i odpowiadające im ruchy – rodzic odwraca się lub używa przesłony, tak by dziecko nie widziało instrumentów, a tylko je słyszało.

Wracajmy do tego ćwiczenia, zmieniając instrumenty oraz wymyślając nowe ruchy. Nie żalujemy uśmiechu i pochwał w stosunku do dziecka.

*Ćwiczenie to łączy trening uwagi słuchowej, rozróżniania dźwięków (gdy dziecko nie widzi instrumentu) oraz rytmu i ruchów całego ciała. Te umiejętności są ważne dla prawidłowego rozwoju mowy. 

Uwaga – dźwięk!

Materiały: przedmiot wydający dźwięk (może być to grzechotka, bębenek czy metalowa łyżeczka uderzająca o słoik), pudełko oraz klocki

Przebieg ćwiczenia – Etap 1:

• Pokazujemy dziecku grzechotkę i potrząsamy nią – przykładamy dłoń do ucha i mówimy „Słuchaj. Grzechotka.” Pozwalamy dziecku pobawić się grzechotką przez chwilę, aby oswoiło się z jej dźwiękiem.
• Na stole kładziemy pudełko i klocki – będziemy wrzucać klocek do pudełka po usłyszeniu dźwięku.
• Demonstrujemy ćwiczenie dziecku: potrząsamy grzechotką i wrzucamy jeden klocek do pudełka.
• Prosimy, by teraz dziecko wrzuciło klocek, gdy usłyszy grzechotkę. Jeśli dziecko nie rozumie instrukcji, rodzic rączką dziecka wrzuca klocek do pudełka po każdym dźwięku grzechotki. Powtarzamy tę czynność, aż dziecko zrozumie istotę ćwiczenia.
• Cel: dziecko samodzielnie wrzuca klocek do pudełka na sygnał grzechotki.

Etap 2:

• Wykonujemy ćwiczenie tak samo, ale tym razem bez udziału wzroku: dziecko nie widzi grzechotki, ani ręki rodzica. W tym celu wykorzystujemy tekturową przesłonę. Musi być ona odpowiednio duża, aby dziecko nie obserwowało ruchu ręki rodzica. Chcemy, aby polegało tylko i wyłącznie na tym, co słyszy.
• A więc: za zasłoną rodzic potrząsa grzechotką – dziecko wrzuca klocek do pudełka.

*W tym ćwiczeniu proszę wykorzystać różne przedmioty wydające dźwięki. Zamiast klocków możemy wrzucać ziarna fasoli do miseczki. Próbujmy urozmaicać ćwiczenie i często do niego wracać – do momentu, aż dziecko bez trudności i bez pomocy wzroku będzie je wykonywać.

Zapamiętaj dźwięk

Materiały: dwa zabawkowe instrumenty, różniące się dźwiękiem (mogą być zrobione domowym sposobem, np.dwa szklane słoiczki – jeden z fasolą , drugi z makiem), tekturowa przesłona

Przebieg ćwiczenia:
• Rodzic demonstruje kolejno dźwięki obydwu instrumentów, nazywając je (np. „Grzechotka. Cymbałki”). Dziecko bawi się nimi chwilę, oswajając się z ich dźwiękami (rodzic zwraca uwagę, by dziecko słuchało ich kolejno, a nie jednocześnie).

• Rodzic chowa instumenty za tekturową przesłoną. Gdy dziecko ich nie widzi, prezentuje dźwięk jednego z instrumentów, następnie zdejmuje przesłonę.

• Zadaniem dziecka jest wskazać, który instrument wydał dźwięk. Rodzic pyta, wskazując gestem na obydwa przedmioty :”Który?”

• Jesli dziecko ma trudności ze zrozumieniem ćwiczenia – rodzic powtarza je kilkakrotnie i rączka dziecka wskazuje na odpowiedni przedmiot. Można również uchylić przesłonę, aby dziecko mogło zobaczyć grający instrument – możemy jednak zrobić to tylko na początku. Celem ćwiczenia jest, aby dziecko rozpoznało instrument tylko po jego dźwięku.

• Przesłona powinna być odpowiednio duża, aby dziecko nie widzialo ruchów ręki rodzica. Chcemy,aby rozpoznało instrumenty wyłącznie słuchowo (bez innych podpowiedzi).


*W dalszym etapie ćwiczenia wykorzystujemy więcej instrumentów. Ćwiczenie będzie trudniejsze także wtedy, gdy dźwięki instrumentów będą do siebie bardziej podobne.

*Dlaczego takie ćwiczenie? Uczymy dziecko skupiania uwagi na tym, co słyszy – na sygnale dźwiękowym. Ta umiejętność jest potrzebna do słuchania mowy i uczenia się jej z otoczenia. 

Gdzie słyszysz?

Rodzic ukrywa w pokoju telefon z nastawionym budzikiem, tak, aby dziecko tego nie widziało. W pewnym momencie budzik zaczyna dzwonić. Ważne, aby dźwięk budzika był jak najbardziej jednostajny - podobny do starych telefonów (nie może być to nagrana piosenka).

Zadaniem dziecka jest odnaleźć telefon,a więc zlokalizować źródło dźwięku.
Rodzic może pomagać, mówiąc „ciepło – zimno” lub „dobrze – źle”, jesli dziecko rozumie te określenia.

Po znalezieniu telefonu, chwalimy dziecko za wykonanie zadania :) 

Słuchaj lali 

Materiały: lalka lub miś, pudełko chusteczek higieniczna, butelka po syropie, łyżeczka

Ćwiczenie:

• Wyjaśnij dziecku, że będziecie teraz słuchać lali/misia.
  
• Pokaż dziecku pudełko chusteczek i wyjaśnij, do czego służą (np. Chusteczkami wycieramy nos, o tak...).
• Naśladuj głośne kichnięcie i powiedz dziecku, że trzeba wytrzeć lali nos.
•  Gdy to już zostanie opanowane, wprowadź buteleczkę po syropie i łyżeczkę.
• Naśladuj głośny kaszel i poproś dziecko, by dało lali łyżeczkę syropu na kaszel. Lala kaszle – dziecko podaje jej syrop na łyżeczce.
• Kiedy dziecko wykonuje prawidłowo kroki opisane w punktach 3-5, ćwiczcie reakcje na kichnięcie i kaszel. Połóż wszystkie przedmioty na stole w zasięgu dziecka. Naśladuj kichnięcie lub kaszel. Dziecko wyciera lali nos lub daje jej syrop.
• Jeżeli dziecko nie sięgnie po odpowiedni przedmiot, powtórz dźwięk. Jeżeli dziecko nadal ma trudności, wskaż palcem odpowiedni przedmiot. 
• Bawcie się w ten sposób, dopóki dziecko potrafi wykonać ćwiczenie bez trudu.

• Następny, trudniejszy etap to wydawanie dźwięku kaszlu lub kichnięcia zza zasłony (schowaj się za fotelem lub zasłoń większą książką tak, by Twoja twarz nie była widoczna). Ćwiczenie wykonuj tak samo jak poprzednio. Teraz jednak Twoje dziecko polega tylko na tym, co słyszy. Uważaj, by nie „podpowiadać” ruchem głowy lub gestem.
•  Jeśli dziecko ma trudności z odgadnięciem dźwięku, odsłoń swoją twarz tak, by mogło ją zobaczyć i powtórz dźwięk. 
• Kiedy dziecko odgadnie dźwięk prawidłowo, powtórz go i potwierdź, że dziecko odgadło prawidłowo (np. Tak, lala kicha. Wytrzemy jej nosek./Tak, miś kaszle. Damy mu syrop.)

*Podczas tej zabawy dziecko może chcieć naśladować dźwięki wykonywane przez rodzica albo nazywać przedmioty. Rolą rodzica jest wtedy pozytywna reakcja i powtórzenie tego, co powiedziało dziecko. Proszę jednak nie naciskać w żaden sposób na to, by dziecko mówiło – zrobi to, gdy będzie gotowe.

Dodatkowe pomysły:
• Zachęć dziecko do zamiany ról – teraz niech ono wydaje dźwięki, a ty wykonujesz czynność.
• Możesz wykorzystać inne dźwięki wydawane przez człowieka i dopasować do nich różne czynności, np. chrapanie/ziewanie – położenie lali spać, czkawka – podanie lali kubeczka z piciem, itp.

Budzimy zwierzątka

• Mówimy dziecku, że teraz nasze ucho będzie uważnie słuchać. Przykładamy dłoń do ucha, aby to zasygnalizować i czekamy, aż dziecko naśladuje ten gest.

• Pokazujemy dziecku obrazek lub figurkę krowy i mówimy „MUUU”. Czekamy chwilę, aby dziecko mogło powtórzyć, jeśli zechce – ale nie zmuszamy do tego.


• Teraz krowa idzie spać. Kładziemy krowę na stole. Przykładamy palec do ust i mówimy „Ciii”

• Teraz będziemy budzić krowę. Mówimy „MUUU” – wtedy krowa wstaje, aby pospacerować.


• Demonstrujemy ten schemat kilkakrotnie – aby dziecko mogło go zapamiętać.


Kiedy dziecko opanuje już umiejętność budzenia krowy, przechodzimy do trudniejszej wersji ćwiczenia:

• Gdy krowa śpi, mówimy „Ciii”. 

• Wypowiadamy kolejno różne dźwięki wydawane przez zwierzęta, np. HAU HAU, MIAU, BE, KUKURYKU. Po każdym dżwięku mówimy „NIE”.  Krowa nadal śpi.


• Od czasu do czasu mówimy „MUU”- wtedy krowa się budzi.


*Jest to ćwiczenie uwagi słuchowej. Dziecko musi się skoncentrować na tym, co mówi rodzic, by zauważyć odpowiedni dźwięk i zareagować na niego. Taka koncentracja oraz umiejętność rozróżniania dźwięków jest mu potrzebna przy nauce mowy.

Inne dżwięki zwierząt, które możemy wykorzystać przy tym ćwiczeniu to na przykład:
KO KO, KUKURYKU, ME, BE, GĘ GĘ, IHA, SSSS, HAU, MIAU, PI PI,... Proszę wykorzystywać dźwięki, które dziecko zna. Jeśli są to dźwięki angielskie (np. WOOF, BA, NEIGH) nie ma to znaczenia. Ćwiczenie nadal będzie spełniać swoją rolę.

W podobny sposób możemy wykorzystać na przykład:
• zdjęcia członków rodziny/znajomych dzieci oraz ich imiona (dziecko podnosi zdjęcie, gdy usłyszy imię danej osoby);
• przedmioty, które dziecko zna (codziennego użytku lub zabawki) – wypowiadamy ich nazwy;
• obrazki przedstawiające różne przedmioty;
• książeczki, których tytuły dziecko zna.
Stosujmy konsekwentnie pokazane powyżej gesty. Pomogą one dziecku w zrozumieniu ćwiczenia. Ponadto stosowanie gestów wspiera naukę mowy.
Zachęćmy dziecko do zamiany ról – teraz ono wypowiada dźwięk, a my podnosimy krowę.